Na het eten moet Erik weer naar school. Hij
weet niet
of hij daar nu blij mee moet zijn of juist niet. Alles is
natuurlijk beter dan die Jeroentje. Maar op school kan
hij weer niet in de gaten houden wat dat joch allemaal
kapotmaakt. Want dat het een slopertje is, dat is wel
duidelijk.
Op school heeft Erik rekenen, maar hij
schiet hele-
maal niet op. Telkens wanneer hij naar de sommen in
zijn schrift kijkt, ziet hij Jeroentje voor zich die
zoge-
naamd ligt te slapen. Maar ondertussen is hij bezig
om alles in Eriks kamer kapot te maken. Alle mooie
tekeningen die op zijn bureau liggen, scheurt hij in
kleine snippertjes. Ze dwarrelen als pluizen uiteen
kapot kussen door de kamer. Dat zal hij trouwens
ook wel gedaan hebben, het kussen gemold. Erik
ziet het helemaal voor zich. Anne zegt: 'Welterusten,
Jeroentje. Lekker slapen hoor.' Ze doet de deur achter
zich dicht en meteen daarna staat het joch alweer
naast zijn bed. En dan? O, nee hè. Erik ziet hoe
Jeroentje zich vooroverbuigt om onder het bed te kij-
ken.
'Ha, stripboeken!' roept hij. Of hoe dat joch het ook
zegt. 'Stippoepen' of zo, want fatsoenlijk
praten kan
hij ook al niet. Giechelend sleurt hij de stapels Suske
en Wiskes, Asterixen en Kuifjes onder het bed van-
daan.
Erik krijgt een misselijk gevoel in zijn
buik als hij
eraan denkt. Hij ziet de kaften los door zijn kamer
zeilen.
Ondertussen heeft Jeroentje zijn lego
gevonden.
De grote stukken smijt hij van de trap af en de kleine
onderdeeltjes, waar je toch al zo naar moet zoeken,
duwt hij in zijn oren en in zijn neus. Hier, daar gaat al
een ziekenauto. Gestikt en doof geworden tegelijk,
dus moet hij snel naar het ziekenhuis. En daar ligt hij
natuurlijk te huilen, want het zal best pijn doen, lego
in je oren en in je neus. Komt er nog snot aan ook. En
oorsmeer. Zou een dokter het er nog wel uit kunnen
krijgen? Erik staart naar buiten.
„Erik!" klinkt het door de klas. „Zijn we in
dromen-
land?"
„Eh... nee juf. Ja juf." Snel palet hij zijn
pen en pro-
beert de eerste som. Als er drie legootjes in zijn ene
oor zitten en vier in zijn neus, dan heeft hij in ieder
geval nog één oor over. Drie maal vier is één, zet Erik
in zijn schrift.
„Ben je een beetje in de war?" vraagt de juf opeens
vlak over zijn schouder.
„Neuh," zegt Erik.
„Is er dan iets?"
Erik haalt zijn schouders op.
„Zeg het maar gerust, joh."
„Nou," aarzelt Erik, „eigenlijk heb ik een
neefje op
visite."
„Dat lijkt me leuk," zegt de juf en knikt
vriendelijk
naar Erik.
Die kijkt maar liever naar buiten. Hij ziet
de zieken-
auto langskomen, met blauwe zwaailichten en af en
toe een gilletje van de sirene.
„Is er iets, Erik?" vraagt de juf.
„Nee, niet echt," zegt hij. „Maar misschien
is er wel
wat met hem."
„Je bent een beetje bezorgd over je neefje?
Dat er
iets ergs gebeurt?"
„Ja, eigenlijk wel," zegt Erik.
De juf strijkt even door zijn haar. 'Zij
begrijpt het
tenminste,' denkt Erik.